Жодзіна
14.12.2018

Я навучыўся праходзіць скрозь сцены ў сне!

Сон пачаўся з таго, што мы невялікай групай ляцелі ў адкрытым космасе і падляталі да планеты вельмі падобнай на Зямлю. Уляцелі ў галоўны горад. Вельмі тэхналагічны, развіты, з футурыстычнай прыгожай архітэктурай, але не бяздушнай і абязлічанай, як звычайна малююць у фільмах, а па-сапраўднаму прыгожай і творчай.

Мы чамусьці адразу паляцелі да цэнтральнага будынка кіравання. Гэта была вялізная вежа са шкла розных адценняў, якая ўзвышалася над усім горадам. Мы нібы ведалі, што нам трэба менавіта сюды, на самы верх вежы. Спусціліся на зямлю, зайшлі праз просты ўваход. Там не было ні душы. Не было ні ліфтаў, ні лесвіцы. Толькі вялізная шахта да самага верху. Адзіны варыянт патрапіць наверх – узляцець. Але мы тое ўмеем, толькі што з космасу;). І мы ўзляцелі.
Наверсе быў прасторны пакой кіравання гэтай планетай. Здавалася, што ў вежы ёсць свая душа, яна нібы прыняла нас, быццам вельмі доўга чакала нашага з’яўлення, і раскрыла на шыбах-маніторах усе свае таямніцы, прылады і механізмы планеты. Перад нашымі вачыма мільгалі структуры, паказчыкі рэсурсаў, дынаміка жыцця… Здавалася, што на гэтай планеце душа ёсць ва ўсяго, нават у будынкаў, мораў ды гор.

І чым больш мы даведваліся, тым ясней рабіўся сэнс нашага з’яўлення. Гэтая планета знаходзілася за чвэрць светлавога года ад зямлі. Людзі, якія там жылі, былі значна больш развітыя ў духоўным плане, чым зямляне. Яны ўсе ўмелі выходзіць з целаў і лётаць дзе заўгодна, размаўлялі з усёй планетай і адзін з адным без слоў. Але, тым не менш, выглядалі як простыя людзі, са сваімі субкультурамі, падобнымі да нашых, простым жыццём і заняткамі. Вежа была сэрцам планеты. І ніхто не мог патрапіць туды, яна чакала сапраўдных гаспадароў. Не гледзячы на ​​тое, што жыхары планеты маглі лётаць душой, разам з целам яны лётаць не ўмелі. Вежа адчынялася толькі тым, хто здолеў бы з целам падняцца наверх. Выявілася, што мы і ёсць сапраўдныя гаспадары, з’яўлення якіх чакала планета.

На вокнах-маніторах я пачаў правяраць, што адбываецца вакол планеты. Па арбітах яе ахоўвалі дроны-анёлы:). Варта было толькі захацець паглядзець бліжэй, як дакладна пасярод пакоя з’явілася невялікая бліскучая сфера з фігурай анёла на арбіце. Уяўляеш, тэхналогіі тамака былі настолькі развітыя, што яны стварылі матэрыяльных істот, якія вонкава адзін-у-адзін нагадваюць анёлаў, але з іх сапраўднымі душамі!) Яны роўнымі кольцамі размяшчаліся на арбітах і служылі ўсёй планеце так, як у нас яны служаць паасобку кожнаму. Але як высветлілася, уздзейнічаць яны могуць толькі на душы жывых падлятаючых да планеты “наведвальнікаў”. Супраць матэрыяльнага аўтаномнага ваеннага карабля яны былі нямоглыя. Я раптам узгадаў як мы адляталі з зямлі, узгадаў што ўзровень развіцця тэхнікі ў нас на момант адлёту быў дастатковым, каб пусціць за намі ўслед карабель-робат. Ад гэтай думкі мне стала крыху не па сабе. Трэба было абавязкова праверыць настроі на Зямлі, ці не бачыў хтосьці наш вылет, ці не паслалі наўздагон караблі. І я прапанаваў групе злятаць на зямлю, на што ў адказ ад кагосьці пачуў: “Чвэрць светлавога года, зноў ляцець? Ты здзекуешся?” Пасля такой заявы я прапанаваў ляцець без целаў, проста душамі, гэта павінна быць значна хутчэй:). З намі быў манах, які дасканала авалодаў тэхнікай выхаду з цела яшчэ на зямлі, ён пагадзіўся нам усім дапамагчы.

Мы спусціліся ўніз, выйшлі на вуліцу і сталі шукаць месца для “ўзлёту”. Проста сярод людзей знайшлі на тратуары пад мастом вольную пляцоўку, каб устаць у круг і ўзяцца за рукі. Што адметна, мясцовыя так прызвычаіліся да такога роду палётаў, што ніхто нават не павярнуўся ў наш бок). Целы таксама маглі зусім спакойна застацца тамака на месцы.

Дык вось, мы сталі ў круг, узяліся за рукі і пачалі ўзлятаць. Я пра сябе падумаў: “Як жа я вылячу з цела?? Ніколі ў сне раней так не рабіў…”. Але манах перадаў усім нам правільныя пачуцці. Трэба было ўзлятаць такім самым чынам, як гэта звычайна адбываецца з целам, але сілай волі ўтрымліваць яго на зямлі. На маіх вачах усе адзін за адным пачалі вылятаць з целаў. З невялікім адставаннем адлучаючыся ад цела, пачынаючы з галавы, вылецеў і я (так незвычайна было пакідаць “сябе” ўнізе!). Маё першае яркае ўражанне адбылося калі я ляцеў уверх скрозь мост, пад якім мы стаялі. Дакладна скрозь бетон і арматуру!) Гэта так выдатна! Цела больш няма! Ніякіх абмежаванняў:))!

Я сапраўды меў рацыю: душа ляцела значна хутчэй цела, мы літаральна скокнулі ў космасе да Зямлі. Перад атмасферай падзяліліся хто куды. Я спусціўся ў буйны горад дзесьці ў Злучаных штатах і пачаў падслухоўваць навіны, радыё і гутаркі – ці няма дзе згадванняў аб лятаючых людзях і пагоні за імі? Але ўсё было ціха).

Тады я проста пачаў лётаць па горадзе). Мы былі зусім нябачныя для людзей, адзінае што выдавала наша прысутнасць – гэта павевы ветру за намі, калі ляціш занадта хутка, ды невялікае запаволенне кропель вады, калі яны падаюць скрозь нас. Я не ведаў, што адчувае чалавек, калі праз яго праходзіш, таму ве-е-ельмі баяўся каго-небудзь закрануць. Баяўся так, што ў будынкі праз сцены залятаў вельмі павольна і асцярожна).

Ужо не памятаю ўсяго, дзе быў і што рабіў. Памятаю толькі некалькі выпадкаў. 

Першы – калі ляцеў над велізарным палатном расцягнутым гарызантальна паміж хмарачосамі. Пралятаючы, я павярнуўся і ўбачыў як на палатне вецер пасля мяне пакідае рабізна, я хутка ўзняўся вышэй, каб не прыцягваць увагу). 

Потым у нейкім гандлёвым цэнтры я выходзіў праз шкляныя сцены са штучным вадаспадам, на вуліцы насупраць сядзела дзяўчынка. Я зусім не турбуючыся вылецеў і раптам заўважыў, як яна на мяне ва ўпор глядзіць. Спытаў: “Ты бачыш мяне?” Яна адказала: “Вядома бачу, я вас усіх такіх бачу”. Вооооў-воў! Так не доўга і трапіцца), я ветліва памахаў ёй рукой і хутка адтуль паляцеў). 

Пасля яшчэ ледзь не трапіўся на вочы паліцыянтам пад дажджом. На вуліцы было нейкае здарэнне, ішоў дождж і стаяў натоўп паліцыі. Я забыўся пра запаволенне кропель і спакойна пралятаў міма, тут адзін паліцыянт мяне заўважыў – праходзячы праз мяне кроплі запавольваліся ў форме сілуэту. Ён нясмела, не верачы сваім вачам, пачаў ісці ў напрамку да мяне. Я хутка нырнуў пад мост дзе не было дажджу і “знік”. Ён падумаў, што яму падалося і сышоў).

Далей звінеў будзільнік.
Цяпер я ўмею выходзіць з цела і лётаць наскрозь!) У наступны раз, калі я “прачнуся” ў сне, усё будзе вельмі весела і цікава:)